سألت أبا عبد اللّه عليه السّلام عن رجل تزوّج امرأة فعلم بعد ما تزوّجها أنّها قد كانت زنت . قال : إن شاء زوّجها أخذ الصداق ممّن زوّجها و لها الصداق بما استعمل من فرجها ، و إن شاء تركها . قال : و تردّ المرأة من العفل و البرص و الجذام و الجنون ، فأمّا ما سوى ذلك : فلا ؛ « 1 » عبد الرحمن بن أبى عبد الله مىفرمايد : از حضرت صادق عليه السّلام سؤال كردم دربارهء مردى كه با زنى ازدواج كرده و پس از آن مطلع شد كه با زن زنا كرده ، فرمود : اگر شوهرش خواست مهرش را از كسى كه با او ازدواج كرده مىگيرد و براى زن مهر است به جهت استعمال فرج او و اگر خواست او را رها كند ، امام فرمود : نكاح زن رد مىشود از وجود مانع در فرج ، برص ، جذام و ديوانگى ، ولى در ساير موارد ، رد نمىشود . علّامه سيد محمد عاملى روايات تهذيب را ضعيف دانسته است ، « 2 » چون على بن اسماعيل بين ثقه و غير ثقه مشترك است . مرحوم صدوق نيز در اين زمينه ، رواياتى را آورده است : 1 . محمد بن عليّ بن الحسين بإسناده عن حمّاد ، عن الحلبي ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام أنّه قال في الرجل يتزوّج إلى قوم ، فإذا امرأته عوراء و لم يبيّنوا له قال : لا تردّ و قال : إنّما يردّ النكاح من البرص و الجذام و الجنون و العفل . قلت : أ رأيت إن كان قد دخل بها كيف يصنع بمهرها ؟ قال : المهر لها بما استحلّ من فرجها ، و يغرم وليّها الذي أنكحها مثل ما ساق إليها ؛ « 3 » امام صادق عليه السّلام دربارهء مردى كه با قومى وصلت كرده ، ولى زنش يك چشم بود ، فرمود : نكاح فسخ نمىشود ، همانا نكاح فسخ مىشود از برص و جذام و ديوانگى و وجود مانعى در فرج . گفتم : خبر دهيد مرا اگر دخول كرده باشد با مهرش چه كند ، امام عليه السّلام فرمود : مهر براى زن ثابت است ، و ولىّ زن كه او را به نكاح درآورده بايد غرامت بكشد ؛ مثل آنچه به زن داده شده است .

--> ( 1 ) . همان ، ص 425 . ( 2 ) . نهاية المرام ، ج 2 ، ص 329 . ( 3 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 3 ، ص 273 .